Sadece Yanardağlar Değil, Öfkeler de Patlar!
Yıllardır süren bir klasiğin içindeyiz. Taksim’in demir bariyerlerle örülü sessizliği veya Kızılay’ın her gerginlikte boşaltılan o geniş alanı... 2026’nın Türkiye’sinde meydanlar, artık ne bir buluşma ne de bir itiraz yeri. Meydanlar artık "yasaklı alanlar" statüsünde. Peki, bu durum sadece fiziksel bir engel mi? Asıl tehlike burada başlıyor: Meydanlar yasaklandıkça, düşünce özgürlüğü de bir tür otosansüre hapsoluyor. Anayasa’nın 34. maddesi, kağıt üzerinde "izin almadan toplanma hakkı" diyor. Ancak gerçek hayat, bu metnin çok uzağında. Bugün bir hak, "kamu huzuru" gibi ucu bucak belirlenmemiş gerekçelerle anında rafa kaldırılabiliyor. Haziranda İstanbul’da yaşananları hatırlayın; sadece meydanlar değil, şehrin altındaki metro hatları bile protesto korkusuyla kapatılmıştı. Yine bugün NATO için Ankara'nın açık hapishaneye çevrilmesi, bir şehrin ulaşımını durduracak kadar "güvenlik" endişesi duymak, aslında o toplumun demokratik...