Yargı Masasında Siyaset, Mutfakta Kriz: İktidar Kendi Kazdığı Kuyuya Düşüyor!

​Türkiye ekonomisi bugün, Merkez Bankası’nın savunma hattı olan döviz rezervlerinin hızla erimesiyle sadece maddi bir krizle değil, aynı zamanda iktidarın yönetim biçimine duyulan güvenin tarihsel olarak en düşük seviyeye indiği bir "yönetim krizi" ile karşı karşıya. 

"Arka kapı" müdahaleleriyle kuru baskılama çabası, döviz rezervlerinde son bir haftada 8.4 milyar dolarlık devasa bir düşüşe yol açarken, bu fatura halkın mutfağındaki gıda ve enerji enflasyonu olarak geri dönüyor.

​Ekonomik tablodaki bu erime, iktidarın toplum üzerindeki kontrolünü kaybetme korkusunu derinleştiriyor. Vatandaşın alım gücünün eridiği, mutfak yangınının kronikleştiği bir ortamda, iktidar çözüm üretmek yerine enerjisini muhalefeti kriminalize etmeye ayırıyor. 

CHP'ye yönelik "mutlak butlan" kararı ile kurultay sürecini tartışmalı hale getirme çabaları ve bu süreçte yürütülen gözaltı operasyonları, demokratik siyasete vurulmaya çalışılan bir pranga olarak değerlendiriliyor.

​Ekrem İmamoğlu gibi güçlü siyasi aktörlerin yargı yoluyla devre dışı bırakılma çabaları, yerel yönetimlerin işleyişine yönelik müdahaleler ve CHP’ye "siyasi kapkaç" olarak nitelendirilen operasyonlar; iktidarın sandıkta kaybettiği zemini yargı masasında geri kazanma stratejisinin bir yansımasıdır. 

Bir taraftan bunlar yaşanırken bu strateji, iktidarın kendi meşruiyetini de hızla aşındırıyor.

​İktidarın muhalefeti baskı altına alma çabaları, aslında içine düştüğü derin çaresizliğin bir göstergesi olarak okunuyor. Uzmanlar, iktidarın bu "otoriterleşme" arayışının, onu iktidardan düşürecek süreci hızlandıran temel faktörlerden biri olduğunun altını çiziyor.

Rezervlerin erimesi, sadece doların yükselmesi değil; ülkenin "güvenilir liman" olma vasfını kaybetmesidir. İktidarın ekonomik istikrarı sağlayamaması, sadık seçmen tabanında bile huzursuzluğu tetikliyor.

Yargının bir siyasi sopa olarak kullanılması, toplumun adalet duygusunu zedeliyor. Hukuksuzluk artık sadece muhalifleri değil, ülkenin genel yatırım ortamını ve istikrar arayan geniş kitleleri iktidardan uzaklaştırıyor.

Siyasi partilerin iç işleyişine müdahale ve belediyelere yönelik operasyonlar, iktidarın halkın iradesine duyduğu saygının tükendiği mesajını veriyor. 

Bu durum, bir sonraki seçimlerde iktidar değişikliğini zorunlu kılan en güçlü toplumsal talebi oluşturuyor.

​Merkez Bankası’nın eriyen rezervleri, aslında iktidarın ekonomiyi yönetme kapasitesinin de tükendiğini gösteriyor. CHP’ye yönelik operasyonlar ise bu ekonomik başarısızlığı gölgelemek için atılan, ancak ters tepen adımlardır. İktidar, yargı eliyle rakiplerini tasfiye etmeye çalıştıkça kendi meşruiyet zeminini daha da daraltmakta ve ülkeyi kaçınılmaz bir değişim sürecine sürüklemektedir.

​Boşalan rezervler ve baskı altına alınan siyasi irade, iktidarın artık toplumun sorunlarına çözüm sunamadığının, aksine bizzat krizin kendisi haline geldiğinin en net göstergesidir. 

Ez cümle, Türkiye’de artık bundan sonra sadece ekonomik bir kriz değil, iktidarın ömrünü tamamladığına dair güçlü bir toplumsal mutabakatın şekillendiği bir döneme girildiğini gösteriyor!