Seçim Takvimi Çıkmazı: Anketler 'Yangın' Diyor, Külliye 'Zaman' İstiyor. Kaçışın Anatomisi!
Ankara’nın siyaset koridorlarında iktidar ortaklarının koro halinde seslendirdiği “erken seçim yok” beyanatları, dışarıdan bakıldığında bir kararlılık göstergesi gibi sunulsa da, veriler ve hukuki gerçekler bu tablonun ardında bir “zorunluluk hali” yattığını gösteriyor. 2026 yılı itibarıyla Türkiye’nin içine girdiği sosyo-ekonomik türbülans, iktidarı sandığı bir "çözüm" değil, bir "risk" olarak görmeye sevk etmiş durumda.
Araştırma verileri, iktidarın kalesinde ciddi çatlaklar oluştuğunu belgeliyor. Nisan 2026 verilerine göre, toplumun %83,4 gibi ezici bir çoğunluğunun ekonominin yönetiminden memnuniyetsiz olması, sadece muhalefetin değil, bizzat AKP ve MHP seçmeninin de mevcut modele olan inancını yitirdiğini kanıtlıyor. AKP seçmeninin %67’sinin "ekonomi kötü yönetiliyor" dediği bir ortamda sandığa gitmek, siyasi bir intihar senaryosu olarak değerlendiriliyor.
"Ara Seçim" Sınavından Kaçış
Muhalefetin, boşalan milletvekillikleri üzerinden yaptığı "ara seçim" çağrılarının iktidar kanadında karşılık bulmaması, özgüven kaybının en somut göstergesi. Özellikle iktidarın kalesi olmayan illerdeki temsil boşluğuna rağmen sandığın kurulmaması, "küçük bir testin bile büyük bir hezimete dönüşebileceği" korkusunu besliyor. Seçmen toplamının %13’ünü kapsayan bir bölgede sandıktan kaçılması, demokratik meşruiyet tartışmalarını da beraberinde getiriyor.
İktidarın "zamanında seçim" söylemiyle aslında 2027 sonbaharını hedeflediği gerçeği, anayasal bir zorunluluktan kaynaklanıyor. AKP'li Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın görev süresi ve yeniden adaylığı önündeki anayasal engeller, ancak Meclis kararıyla yapılacak bir erken seçimle (360 vekil desteğiyle) aşılabiliyor. Dolayısıyla bugün "asla" denilen erken seçim, 2027 yılında "hukuki bir can simidi" olarak bizzat iktidar tarafından masaya getirilebilir.
Bahçeli’nin "ateş çemberi" ve "bekâ" vurgulu söylemleri, kulislerde ekonomik başarısızlığın üzerini örten bir örtü olarak nitelendiriliyor. Dış politika ve güvenlik kaygıları üzerinden toplumsal konsolidasyon sağlamaya çalışan iktidar, 2028’e kadar ekonomide "mucizevi" bir toparlanma bekliyor. Ancak mevcut enflasyonist baskı, muhalefete hukuk üzerinden antidemokratik uygulamalar ve hayat pahalılığı, bu stratejinin halk nezdindeki inandırıcılığını her geçen gün eritiyor.
İktidar blokunun "seçim zamanında" ısrarı, demokratik bir tercihten ziyade, anketlerin ve tencerenin yarattığı bir savunma mekanizması oluşturmak. Ankara kulislerindeki genel kanı, iktidarın sandığı halkın önüne koymak için değil, halkın tepkisini dindirecek bir "yeni hikâye" bulana kadar süreci uzatmak istediği yönünde olduğu ifade ediliyor. Ancak tarih göstermiştir ki; ekonomik gerçekler ile siyasi söylem arasındaki makas açıldığında, sandığın zamanını iktidarların değil, hayatın olağan akışının belirlediği gerçeğini de unutmamak gerekir.
Yorumlar
Yorum Gönder