AKP İktidarının Utanç Tablosu: Türkiye’de Artık Zengin Fakir Değil, Tok ve Aç Var!

Yıllardır süren yüksek enflasyon, alım gücünün erimesi ve zam dalgaları, Türkiye’yi derin bir geçim krizine sürükledi. Asgari ücret açlık sınırının altında kalırken, iktidarın yapısal reformlar yerine günübirlik ve popülist yaklaşımlarla yönettiği ekonomi, sokaktaki vatandaşın belini büküyor. Uzmanların büyük çoğunluğu ve halk, en acil sorunun ekonomik istikrarsızlık ve hayat pahalılığı olduğunda hemfikir.

Türkiye’nin kronik sorunları arasında sosyal, siyasal ve hukuksal katmanlar iç içe geçmiş olsa da, bugün sokak ve uzmanlar büyük ölçüde aynı noktada buluşuyor. Ekonomik istikrarsızlık ve hayat pahalılığı. Bu sorun, diğer bütün sıkıntıların temelini oluşturuyor ve milyonlarca vatandaşın günlük hayatını doğrudan zehirliyor. Mart 2026 itibarıyla yıllık enflasyon %30’lar bandında seyrederken, gıda enflasyonu hâlâ %32-36 civarında. Bağımsız hesaplamalarda bu rakamlar daha da yüksek çıkabiliyor. TÜRK-İŞ’in Şubat 2026 verilerine göre dört kişilik bir ailenin yalnızca sağlıklı ve dengeli beslenebilmesi için yapması gereken aylık gıda harcaması (açlık sınırı) 32.365 TL’ye ulaşmış durumda.

Oysa 2026 yılı için belirlenen net asgari ücret 28.075 TL. Yani asgari ücretli bir vatandaş, ailesini açlık sınırının binlerce lira altında, temel gıda ihtiyaçlarını bile karşılayamayarak hayata tutunmaya çalışıyor. Durum emekliler için de iç açıcı değil. En düşük emekli aylığının 20.000 TL bandına çekilmesi kâğıt üzerinde bir iyileştirme gibi görünse de, enflasyonun erittiği alım gücü karşısında bu rakam da yetersiz kalıyor. Milyonlarca emekli, markete girdiği anda “bu fiyatlar da nereden çıktı” diyerek rafları geziyor. 

Çarpıcı örnekler ortada:

Market raflarında tereyağı, kaşar peyniri, süt ve et ürünlerinde ardı ardına gelen zamlar, vatandaşın beslenme alışkanlıklarını değiştirmeye başladı. Tarladan markete fiyat makası bazı ürünlerde %278’i aşabiliyor. Kira artışlarında ise %32,82’lik zorunlu zam, özellikle büyükşehirlerde yaşayan orta ve dar gelirli aileleri evden eve sürükler hale getirdi. Bir yıl önce 15.000 TL’ye zor bulunan bir evin kirası, yeni dönemde 20.000 TL’yi rahatlıkla aşıyor. İktidar, yıllardır enflasyonu “geçici” diye tanımlayıp, yapısal reformlar yerine faiz politikalarında sık sık yön değiştiren, güven erozyonu yaratan ve yatırımcıyı uzaklaştıran bir yaklaşım sergiledi.

Bağımsız kurumların etkinliğinin zayıflaması, hukukun siyasallaştırılması, uzun vadeli planlama eksikliği ve popülist harcamaların ön plana çıkması, ekonomiyi sürekli bir istikrarsızlık döngüsüne hapsetti. 

Türk Lirası’nın değer kaybı, ithalata dayalı maliyet artışları ve enflasyonist beklentilerin kırılmaması, vatandaşın sırtına ağır bir yük olarak bindi. Ekonomik istikrarsızlığın faturasını en ağır ödeyenler ise orta sınıfın erimesiyle birlikte dar gelirli kesimler ve emekliler oldu. Gençler umutlarını yurt dışında arar, nitelikli iş gücü beyin göçüyle ülkeyi terk ederken, içeride kalanlar ise “nasıl geçineceğiz” sorusuna yanıt arıyor.

Türkiye’nin bu yumaktan kurtulması için acil ve cesur adımlar gerekiyor. 

Bunlar ise: Kalıcı enflasyonla mücadele, Merkez Bankası’nın araçlarını etkin ve bağımsız kullanabilmesi, üretimi ve tarımı destekleyen gerçekçi politikalar ile güven ortamının yeniden tesis edilmesiyle olur. Aksi takdirde hayat pahalılığı sadece bir “ekonomik sorun” olmaktan çıkıp, toplumsal huzursuzluğun ve geleceksizlik duygusunun ana kaynağı haline gelecektir. Bu tablo, iktidarın ekonomi yönetimindeki zafiyetlerini açıkça ortaya koyuyor. 

Sokaktaki vatandaş artık “rakamlar düzeliyor” söylemlerine değil, cebine ve mutfağına yansıyan gerçekliğe bakıyor. Gerçeklik, maalesef acı verici bir noktaya gelmiş durumda ve AKP iktidarı döneminde artık "zengin fakir değil, tok ve aç var!" demek hiç de yanlış olmayacaktır!